جلسهی 29: دوربین یاد میگیرد The Camera Learns
دوربین هم فقط عدد میدهد: یک عکس ۱۶×۱۶ با روشنایی ۰ تا ۲۵۵. به «ماشین یاددهی» عکسهای «دست بالا» و «دست پایین» نشان میدهی و همان k-NN جلسهی ۲۶ زنده حدس میزند. بدون دوربین هم با دفتر نقاشی یا عکسهای نمونه کار میکند.
در این جلسه یاد میگیری
- در پایان این جلسه میدانی عکس دوربین برای پایتون یک جدول ۱۶×۱۶ عدد روشنایی است.
- میتوانی میانگین روشنایی یک عکس و روشنترین پیکسلش را پیدا کنی.
- میتوانی با یک قانون ساده (بالا روشنتر است یا پایین؟) دست بالا را از پایین جدا کنی.
- میتوانی k-NN را روی عکسها به کار ببری و دقتش را روی عکسهای یک نفر دیگر بسنجی.
درس
این «ماشین یاددهی» است، مثل Teachable Machine گوگل. دکمهی «دوربین» را بزن (مرورگر اجازه میخواهد) یا اگر دوربین نداری یا مدرسه اجازه نمیدهد، «دفتر نقاشی به جای دوربین» را نگه دار. برای «دست بالا» حدود ده عکس بگیر (یا ده بار یک لکهی بزرگ بالای دفتر بکش) و برای «دست پایین» هم. اول حدس بزن: با چند عکس حدس زنده درست میشود؟ بعد دستت را بالا و پایین ببر.
عکس دوربین برای پایتون فقط یک جدول عدد است، درست مثل نقاشیها؛ فقط بهجای 0 و 1، هر خانه روشنایی از 0 تا 255 دارد. ما عکس را به ۱۶×۱۶ کوچک میکنیم؛ همان کاری که جلسهی ۲۵ با نقاشی کردیم. cam.snapshot() آخرین عکس را میدهد، cam.photos() همهی عکسهای برچسبدار ماشین یاددهی را و cam.show(photo) عکس را با حرفها چاپ میکند.
import cam
photo = cam.snapshot()
cam.show(photo)
print(len(photo), "rows of", len(photo[0]))بدون دوربین هم میشود: اگر عکسی نگرفته باشی (یا دوربین نداشته باشی)، cam.photos() عکسهای نمونه میدهد: یک اتاق تاریک و یک دست روشن، بالا یا پایین. cam.samples() همیشه همین نمونهها را میدهد و «بررسی جواب» هم همیشه با آنهاست. با دفتر نقاشی هم میتوانی «عکس» بگیری: جوهر یعنی دست روشن، کاغذ یعنی اتاق تاریک.
دو راه برای شناختن دست بالا: راه اول یک قانون است که خودمان مینویسیم: «اگر نیمهی بالای عکس روشنتر از نیمهی پایین بود، دست بالاست». راه دوم یادگیری از مثال است: همان k-NN، با فاصلهی دو عکس = جمع abs فرق روشناییها. قانون را باید خودمان پیدا کنیم؛ k-NN فقط مثال میخواهد. برای «لبخند» یا «علامت پیروزی» قانون نوشتن خیلی سخت است، ولی مثال آوردن آسان!
⚠️ دوربین یعنی حریم خصوصی. در این سایت دوربین فقط با دکمهی خودت روشن میشود، چراغ قرمز «دوربین روشن است» را میبینی، با رفتن از صفحه خاموش میشود و هیچ عکسی ذخیره یا فرستاده نمیشود؛ با بستن صفحه همهچیز پاک است. ولی همهی برنامهها اینطور نیستند. و یک قانون همیشگی: از کسی بدون اجازهاش عکس نگیر و عکس دیگران را برای آموزش هیچ مدلی استفاده نکن.
بازی بدون کامپیوتر: یک نفر پشت به کلاس میایستد. بقیه با کارتهای سفید و سیاه یک «عکس ۴×۴» از دست بالا یا پایین میسازند. او فقط عددها را میشنود («ردیف یک: ۰، ۰، ۲۵۵، ۰…») و باید حدس بزند. کامپیوتر دقیقاً همینقدر «میبیند». جلسهی بعد ابزار دیگری میسازیم که مثل یک داور تصمیم میگیرد: نورون.
مثالهای این جلسه
چالشها
- Where Do the Photos Go? (آسان)
- How Bright Is the Photo? (آسان)
- Top or Bottom? (متوسط)
- Distance Between Photos (متوسط)
- Does It Work for Omid? (سخت)
- What Do You See Now? (سخت)
بیشتر بخوان
← جلسهی 28: پروژه: بکش، حدس بزنم جلسهی 30: نورون یک داور است →