بتل کد Battle Codeدارد باز می‌شود…

جلسه‌ی 11: جعبه‌های حافظه Memory Boxes

با متغیر آشنا می‌شوی: جعبه‌ای اسم‌دار که برنامه یک مقدار را در آن نگه می‌دارد و می‌تواند عوضش کند.

در این جلسه یاد می‌گیری

درس

در یک بازی، برنامه باید امتیازت را یادش بماند. برای این کار یک جعبه برمی‌دارد، رویش اسم می‌نویسد (مثلاً score) و امتیاز را داخلش می‌گذارد. به این جعبهٔ اسم‌دار می‌گوییم متغیر.

از این جلسه گاهی کدِ واقعیِ پایتون را هم می‌بینی. این خط یعنی: «عددِ ۵ را در جعبهٔ score بگذار». علامتِ = این‌جا یعنی «بگذار داخلِ»؛ اسمِ جعبه همیشه سمتِ چپ است.

score = 5

هر جعبه فقط یک مقدار نگه می‌دارد. وقتی مقدارِ تازه‌ای در آن می‌گذاری، مقدارِ قبلی بیرون می‌رود و گم می‌شود. بعد از این دو خط، داخلِ score فقط ۸ است.

score = 5
score = 8

اشتباه رایج: فکر کنیم جعبه هر دو مقدار را نگه می‌دارد (هم ۵ و هم ۸)، یا این‌که آن‌ها را جمع می‌کند (۱۳). نه! جعبه دفترچه نیست؛ فقط آخرین چیزی که در آن گذاشته‌ای داخلش می‌ماند.

وقتی اسمِ جعبه را به کار می‌بری، برنامه مقدارِ داخلش را برمی‌دارد. «score را چاپ کن» خودِ کلمهٔ score را چاپ نمی‌کند؛ عددی را چاپ می‌کند که داخلِ جعبه است.

مهم‌ترین خطِ بازی‌ها: score = score + 1. اول سمتِ راست حساب می‌شود: مقدارِ فعلیِ جعبه را بردار و ۱ واحد به آن اضافه کن. بعد جواب دوباره در همان جعبه می‌رود. پس اگر score صفر بود، حالا ۱ است.

برای دنبال کردنِ یک جعبه، روی کاغذ اسمش را بنویس و زیرش مقدار را. با هر قدم، مقدارِ قبلی را خط بزن و مقدارِ تازه را بنویس. برنامه‌نویس‌های حرفه‌ای هم همین کار را می‌کنند!

مثال‌های این جلسه

چالش‌ها

  1. First Words (آسان)
  2. What Is in the Box? (آسان)
  3. New Replaces Old (متوسط)
  4. Coins and Traps (متوسط)
  5. Two Boxes (سخت)
  6. Counting Up (سخت)

بیشتر بخوان

← جلسه‌ی 10: تکرار جلسه‌ی 12: از فلوچارت تا کد →