بتل کد Battle Codeدارد باز می‌شود…

بازی، هوش مصنوعی و امنیت

آموزش تایپ ده‌انگشتی: روش کامل قدم‌به‌قدم (فارسی و انگلیسی)

۱۵ دقیقه مطالعه · ۲۸ مهر ۱۴۰۵

فهرست مطالب
  1. تایپ ده‌انگشتی چیست و چرا ارزش یاد گرفتن دارد؟
  2. آماده شدن: نشستن، مچ‌ها و جای دست‌ها
  3. ردیف خانه: پایه‌ی همه‌چیز
  4. هر انگشت کدام کلیدها را می‌زند؟
  5. برنامه‌ی یادگیری تایپ ده‌انگشتی، هفته به هفته
  6. سرعت و دقت: WPM یعنی چه؟
  7. اشتباه‌های رایج در یادگیری تایپ و راه درمانشان
  8. تایپ علامت‌هایی که برنامه‌نویس‌ها زیاد می‌زنند
  9. جابه‌جایی بین کیبورد فارسی و انگلیسی
  10. برنامه‌ی تمرین تایپ برای بچه‌ها
  11. از کجا شروع کنم؟ تمرین تایپ با بتل‌تایپ
  12. سؤال‌های پرتکرار

تایپ ده‌انگشتی یعنی با هر ده انگشت و بدون نگاه کردن به کیبورد تایپ کنید؛ هر انگشت مسئول چند کلید مشخص است و بعد از هر ضربه به جای اصلی‌اش روی «ردیف خانه» برمی‌گردد. آموزش تایپ ده‌انگشتی سه پایه دارد: درست نشستن، شناختن ردیف خانه و تمرین کوتاه ولی هر روزه. بیشتر بچه‌ها و نوجوان‌ها با روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه تمرین، بعد از چند هفته دیگر برای پیدا کردن حرف‌ها به کیبورد نگاه نمی‌کنند.

در این راهنما قدم‌به‌قدم می‌گوییم چطور بنشینید، انگشت‌ها روی کیبورد انگلیسی و کیبورد استاندارد فارسی کجا قرار می‌گیرند، هر انگشت کدام کلیدها را می‌زند، یک برنامه‌ی هفته‌به‌هفته برای یادگیری چه شکلی است و برنامه‌نویس‌ها چطور علامت‌هایی مثل پرانتز و آکولاد را بدون نگاه کردن تایپ کنند.

تایپ ده‌انگشتی چیست و چرا ارزش یاد گرفتن دارد؟

بیشتر کسانی که تایپ را خودشان یاد گرفته‌اند با دو یا چهار انگشت تایپ می‌کنند و مدام نگاهشان بین صفحه و کیبورد رفت‌وبرگشت می‌کند. این روش سقف دارد: هر بار که چشم پایین می‌رود، رشته‌ی فکر قطع می‌شود و اشتباه‌ها دیرتر دیده می‌شوند.

در تایپ ده‌انگشتی (touch typing) جای کلیدها در «حافظه‌ی عضلانی» انگشت‌ها ثبت می‌شود؛ مثل دوچرخه‌سواری که بعد از مدتی دیگر به پدال فکر نمی‌کنید. چشم روی صفحه می‌ماند و ذهن روی محتوا.

چرا برای برنامه‌نویس‌ها مهم‌تر است؟

برنامه‌نویسی فقط تایپ نیست؛ بیشترِ وقت برنامه‌نویس صرف فکر کردن، خواندن کد و پیدا کردن خطا می‌شود. اما همین‌جا تایپ خوب کمک بزرگی است: وقتی تایپ کردن زحمتی ندارد، ذهن آزاد است که روی منطق برنامه فکر کند، نه روی جای حرف «k».

دلیل دیگر علامت‌هاست. کد پر از پرانتز، کروشه، آکولاد، دونقطه، نقل‌قول و علامت مساوی است؛ علامت‌هایی که در نوشتن متن معمولی کمتر به کار می‌روند. کسی که این‌ها را بدون نگاه کردن بزند، کمتر پرانتزی را جا می‌اندازد. اگر تازه می‌خواهید بدانید برنامه‌نویسی چیست، مقاله‌ی برنامه‌نویسی چیست؟ را بخوانید.

آماده شدن: نشستن، مچ‌ها و جای دست‌ها

تایپ با بدنِ خمیده یا مچ‌های خسته هم کند است و هم بعد از مدتی درد می‌آورد.

  • صاف بنشینید و کف هر دو پا روی زمین باشد. اگر پای بچه به زمین نمی‌رسد، یک جعبه یا زیرپایی بگذارید.
  • آرنج‌ها کنار بدن و تقریباً با زاویه‌ی قائمه باشند. کیبورد نباید آن‌قدر بالا باشد که شانه‌ها بالا بروند.
  • مچ‌ها شل و کمی بالاتر از کیبورد بمانند؛ مچ را روی لبه‌ی میز تکیه ندهید و دست را از مچ خم نکنید.
  • انگشت‌ها کمی خمیده، مثل وقتی که یک توپ کوچک را در دست گرفته‌اید، روی کلیدها قرار بگیرند.
  • صفحه‌ی نمایش روبه‌روی چشم و کمی پایین‌تر از خط دید باشد تا گردن خم نشود.

قانون طلایی تایپ: اول دقت، بعد سرعت. آرام و درست تایپ کنید؛ سرعت خودش می‌آید.

ردیف خانه: پایه‌ی همه‌چیز

ردیف خانه (home row) ردیف وسط حروف کیبورد است. انگشت‌ها همیشه از این‌جا شروع می‌کنند و بعد از زدن هر کلید به همین‌جا برمی‌گردند. اگر ردیف خانه را محکم یاد بگیرید، بقیه‌ی کیبورد فقط «یک کلید بالا» یا «یک کلید پایین» از آن است.

ردیف خانه در کیبورد انگلیسی

چهار انگشت دست چپ روی A S D F و چهار انگشت دست راست روی J K L ; قرار می‌گیرند. هر دو شست روی کلید فاصله (Space) می‌نشینند. روی کلیدهای F و J یک برجستگی کوچک هست؛ با لمس آن می‌توانید بدون نگاه کردن جای دست‌ها را پیدا کنید.

ردیف خانه در کیبورد استاندارد فارسی

خبر خوب این است که جای دست‌ها در فارسی عوض نمی‌شود؛ فقط حرف‌های روی کلیدها فرق دارند. در چیدمان استاندارد فارسی، روی همان کلیدهای ردیف خانه این حروف قرار دارند: ش س ی ب زیر انگشت‌های دست چپ، ل و ا دو کلید وسط، و ت ن م ک زیر انگشت‌های دست راست. برجستگی‌ها حالا روی «ب» و «ت» هستند، چون همان کلیدهای F و J‌اند.

انگشتکیبورد انگلیسیکیبورد استاندارد فارسی
کوچکِ چپAش
حلقه‌ی چپSس
میانیِ چپDی
اشاره‌ی چپF (و با کشش G)ب (و با کشش ل)
اشاره‌ی راستJ (و با کشش H)ت (و با کشش ا)
میانیِ راستKن
حلقه‌ی راستLم
کوچکِ راست;ک
دو شستفاصلهفاصله

یک جمله‌ی کامل فقط با ردیف خانه‌ی فارسی می‌شود نوشت: «سلام کلاس ما بالا است». همین نشان می‌دهد چقدر از حروف پرکاربرد فارسی روی همین ردیف هستند.

هر انگشت کدام کلیدها را می‌زند؟

قاعده ساده است: هر انگشت ستونِ کلیدهای بالا و پایینِ جای خودش را می‌زند. انگشت‌های اشاره قوی‌ترند و هر کدام دو ستون را بر عهده دارند. کوچکِ راست هم چند کلید اضافه در سمت راست کیبورد دارد.

انگشتکلیدهای انگلیسیکلیدهای فارسی (استاندارد)
کوچکِ چپQ A Zض ش ظ
حلقه‌ی چپW S Xص س ط
میانیِ چپE D Cث ی ز
اشاره‌ی چپR T F G V Bق ف ب ل ر ذ
اشاره‌ی راستY U H J N Mغ ع ا ت د پ
میانیِ راستI K ,ه ن و
حلقه‌ی راستO L .خ م
کوچکِ راستP ; / [ ] 'ح ک ج چ گ

برای ردیف عددها هم همین منطق برقرار است: هر عدد را انگشتی می‌زند که حرف زیرش را می‌زند. مثلاً ۱ با کوچکِ چپ، ۳ با میانیِ چپ، ۸ با میانیِ راست و ۰ با کوچکِ راست زده می‌شود.

کلید Shift و حروف بزرگ

حرفه‌ای‌ها Shift را با دست مخالف نگه می‌دارند: برای حرفی که دست چپ می‌زند (مثل A)، Shift سمت راست را با کوچکِ راست می‌گیرند و برای حرف دست راست (مثل J)، Shift سمت چپ را. این کار دست را از ردیف خانه دور نمی‌کند. از Caps Lock برای حروف بزرگ استفاده نکنید؛ عادت بدی است که بعداً ترکش سخت است.

در فارسی هم چند حرف مثل «آ»، «ژ» و «ئ» با Shift زده می‌شوند و همین قاعده‌ی دست مخالف درباره‌شان صدق می‌کند.

برنامه‌ی یادگیری تایپ ده‌انگشتی، هفته به هفته

این برنامه برای کسی است که روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه تمرین می‌کند. اگر کمتر وقت دارید، هر مرحله را طولانی‌تر کنید؛ مهم این است که مرحله‌ی بعد را وقتی شروع کنید که مرحله‌ی قبل را با دقت بالا انجام می‌دهید.

  1. هفته‌ی اول: ردیف خانه. فقط F و J، بعد D و K، بعد S و L و در آخر A و ;. اولین کلمه‌های واقعی مثل «ask» و «sad» را فقط با همین هشت کلید بزنید.
  2. هفته‌ی دوم: کشش به وسط و شروع ردیف بالا. G و H با اشاره‌ها، بعد E و I با میانی‌ها و R و U با اشاره‌ها. بعد از هر کلید، انگشت به ردیف خانه برمی‌گردد.
  3. هفته‌ی سوم: بقیه‌ی ردیف بالا. T و Y (کشش بیشتر)، W و O با حلقه‌ها و Q و P با کوچک‌ها. حالا کلمه‌های پرکاربردی مثل «the» و «they» در دسترس‌اند.
  4. هفته‌ی چهارم: ردیف پایین. V و M، بعد B و N با کشش، و در آخر C، X، Z و علامت‌های , . /. تمام حروف انگلیسی را بلدید.
  5. هفته‌ی پنجم: جمله‌های کامل. متن‌های کوتاه بنویسید، چشم را روی صفحه نگه دارید و با ریتم یکنواخت تایپ کنید.
  6. هفته‌ی ششم: ردیف خانه‌ی فارسی. کیبورد را فارسی کنید و همان مسیر را تکرار کنید: ب و ت، ی و ن، س و م، ش و ک، بعد ل و ا.
  7. هفته‌ی هفتم: ردیف بالا و پایین فارسی. ث و ه، ق و ع، ف و غ، ص و خ، بعد حرف‌های کوچکِ راست (ح، ج، چ، گ) و ردیف پایین (ر، پ، ذ، د، ز، و، ط، ظ).
  8. هفته‌ی هشتم: عدد، علامت و نیم‌فاصله. ردیف عددها، حروف بزرگ، علامت‌های برنامه‌نویسی و در فارسی حروف Shift‌دار و نیم‌فاصله.

اگر بیشتر فارسی می‌نویسید، می‌توانید هفته‌های ششم و هفتم را جلو بیندازید.

آیا موقع یادگیری اجازه دارم به کیبورد نگاه کنم؟

نه، حتی وقتی کند می‌شوید. اگر حرفی را پیدا نمی‌کنید، به تصویر کیبورد روی صفحه نگاه کنید. چند روز اول کمی کلافه‌کننده است، اما همین روزها عادت تازه را می‌سازند.

سرعت و دقت: WPM یعنی چه؟

سرعت تایپ را معمولاً با WPM یعنی «کلمه در دقیقه» (words per minute) می‌سنجند. چون طول کلمه‌ها فرق دارد، قرارداد این است که هر ۵ حرف (با احتساب فاصله‌ها) یک «کلمه» حساب شود. دقت هم درصد حرف‌هایی است که درست زده‌اید.

این برنامه‌ی کوتاه پایتون نشان می‌دهد سرعت و دقت چطور حساب می‌شوند:

correct = 450   # تعداد حرف‌هایی که درست زده شد
wrong = 18      # تعداد حرف‌های اشتباه
seconds = 60    # مدت آزمون به ثانیه

wpm = correct / 5 / (seconds / 60)
accuracy = correct / (correct + wrong) * 100

print("سرعت:", round(wpm), "WPM")
print("دقت:", round(accuracy), "درصد")

در این مثال، ۴۵۰ حرف درست در یک دقیقه یعنی ۹۰ «کلمه»ی پنج‌حرفی، پس سرعت ۹۰ WPM است و دقت حدود ۹۶ درصد. می‌توانید این کد را در ویرایشگر آنلاین پایتون اجرا کنید و عددها را عوض کنید.

چرا دقت از سرعت مهم‌تر است؟

هر اشتباه یعنی یک Backspace و یک بار تایپ دوباره؛ پس تایپِ سریع ولی پراشتباه در عمل کندتر است. مهم‌تر این‌که انگشت‌ها همان چیزی را یاد می‌گیرند که تکرار می‌کنند؛ تمرینِ پراشتباه، اشتباه را در حافظه‌ی عضلانی ثبت می‌کند. تا وقتی دقتتان به‌طور ثابت بالای ۹۵ درصد نرسیده، به فکر بالا بردن سرعت نباشید.

اشتباه‌های رایج در یادگیری تایپ و راه درمانشان

  • نگاه کردن به کیبورد: بزرگ‌ترین مانع پیشرفت. اگر نمی‌توانید جلوی خودتان را بگیرید، یک دستمال سبک روی دست‌ها بیندازید.
  • تکیه دادن مچ به میز: انگشت‌ها را مجبور می‌کند برای کلیدهای دور کش بیایند و خسته می‌شوند. مچ را کمی بالا نگه دارید.
  • برنگشتن به ردیف خانه: وقتی انگشت سر جایش برنمی‌گردد، کلید بعدی را با انگشت اشتباه می‌زنید. بعد از هر ضربه، انگشت را به خانه برگردانید.
  • زدن چند ستون با یک انگشت: مثلاً زدن همه‌ی حروف وسط با اشاره‌ها. در شروع کندتر است، اما هر کلید را با انگشت خودش بزنید.
  • استفاده از Caps Lock یا Shift هم‌سمت: دست را از جایش بیرون می‌کشد. Shift دست مخالف را عادت کنید.
  • عجله و تمرین پراشتباه: اگر دقتتان پایین آمد، سرعت را کم کنید و ریتم یکنواخت داشته باشید، مثل تیک‌تاک ساعت.
  • تمرین طولانی و نامنظم: یک ساعت تمرین در هفته کمتر از روزی ده دقیقه اثر دارد. مغز در فاصله‌ی بین جلسه‌ها هم یاد می‌گیرد.

تایپ علامت‌هایی که برنامه‌نویس‌ها زیاد می‌زنند

بیشتر علامت‌های برنامه‌نویسی در سمت راست کیبورد و زیر انگشت کوچکِ راست هستند. چون این کلیدها با دست راست زده می‌شوند، Shift آن‌ها را با کوچکِ چپ بگیرید. جدول زیر برای کیبورد انگلیسی رایج (US) است:

علامتکلیدانگشت
(Shift + 9حلقه‌ی راست
)Shift + 0کوچکِ راست
[ و ]دو کلید کنار Pکوچکِ راست
{ و }Shift + [ و Shift + ]کوچکِ راست
;کلید ردیف خانهکوچکِ راست
:Shift + ;کوچکِ راست
'کلید کنار ;کوچکِ راست
"Shift + 'کوچکِ راست
=کلید کنار - در ردیف عددهاکوچکِ راست
<Shift + ,میانیِ راست
>Shift + .حلقه‌ی راست

برای تمرین، این چند خط پایتون را بدون نگاه کردن به کیبورد تایپ کنید. تقریباً همه‌ی علامت‌های جدول در آن هست:

scores = {"ali": 18, "sara": 20}
names = ["ali", "sara"]

for name in names:
    if scores[name] >= 19:
        print(f"{name}: excellent")
    else:
        print(f"{name}: good")

این برنامه یک دیکشنری (dictionary) از نمره‌ها و یک لیست (list) از اسم‌ها دارد و برای هر اسم، اگر نمره ۱۹ یا بیشتر باشد «excellent» و وگرنه «good» چاپ می‌کند. وقتی این چند خط را بی‌غلط و بدون مکث روی علامت‌ها تایپ کنید، یعنی دستتان برای کدنویسی آماده است. پایتون را از صفر می‌توانید در جلسه‌ی اول دوره‌ی پایتون شروع کنید.

کد را همیشه با کیبورد انگلیسی بنویسید. بعضی علامت‌ها در چیدمان فارسی جای دیگری دارند و اگر کیبورد فارسی مانده باشد، به‌جای علامت انگلیسی نویسه‌ی دیگری تایپ می‌شود و برنامه خطا می‌دهد.

جابه‌جایی بین کیبورد فارسی و انگلیسی

کسی که هم فارسی می‌نویسد و هم کد، روزی ده‌ها بار زبان کیبورد را عوض می‌کند. پس این کار هم باید بدون نگاه کردن و سریع انجام شود.

در ویندوز

  • Alt + Shift: میان‌بُر قدیمی و رایج؛ هر بار زدنش زبان را به زبان بعدی در فهرست می‌برد.
  • Win + Space: در نسخه‌های تازه‌ی ویندوز، فهرست زبان‌ها را نشان می‌دهد و با هر بار زدن Space زبان بعدی انتخاب می‌شود.
  • اگر فارسی را هنوز ندارید، از تنظیمات زبان ویندوز، زبان فارسی را اضافه کنید و در بخش کیبوردهای آن، چیدمان استاندارد فارسی را انتخاب کنید. در نسخه‌های تازه‌ی ویندوز اسم این چیدمان «Persian (Standard)» است.

نیم‌فاصله را فراموش نکنید

«می‌روم» یک کلمه است، نه دو کلمه؛ بین «می» و «روم» نیم‌فاصله می‌آید، نه فاصله‌ی کامل. در کیبورد استاندارد فارسی، نیم‌فاصله با Shift + Space زده می‌شود و در کیبورد قدیمی فارسی ویندوز با Ctrl + Shift + 2. همین یک تفاوت دلیل خوبی است که چیدمان استاندارد را انتخاب کنید: نیم‌فاصله با شست و Shift، بدون این‌که دست از جایش تکان بخورد، زده می‌شود. کلمه‌هایی مثل «کتاب‌ها»، «می‌خوانم» و «برنامه‌نویسی» را با نیم‌فاصله تمرین کنید.

برنامه‌ی تمرین تایپ برای بچه‌ها

بچه‌ها از حدود ۷ یا ۸ سالگی، وقتی دستشان به اندازه‌ی کافی بزرگ شده و حروف را می‌شناسند، می‌توانند تایپ ده‌انگشتی را شروع کنند. برای آن‌ها کوتاه بودن جلسه و بازی‌وار بودن تمرین از هر چیز مهم‌تر است.

یک جلسه‌ی تمرین ۱۵ دقیقه‌ای

  1. گرم کردن (۲ دقیقه): چند خط فقط با ردیف خانه، برای این‌که دست‌ها جایشان را پیدا کنند.
  2. گام تازه (۷ دقیقه): یکی دو کلید جدید، اول تمرین آرام و بعد آزمون همان گام.
  3. تمرین ضعف‌ها (۳ دقیقه): کلیدهایی که بیشتر اشتباه زده می‌شوند.
  4. مسابقه‌ی کوتاه (۳ دقیقه): یک مسابقه‌ی ۳۰ یا ۶۰ ثانیه‌ای برای هیجان و دیدن پیشرفت.

چند نکته برای پدر و مادرها

  • برای بچه‌های ۷ تا ۹ سال، ۱۰ دقیقه کافی است؛ برای نوجوان‌ها ۱۵ تا ۲۰ دقیقه. تمرین هر روزه از تمرین طولانی آخر هفته بهتر است.
  • پیشرفت را با دقت تشویق کنید، نه با سرعت. «امروز فقط دو اشتباه کردی» از «سریع‌تر بزن» تشویق بهتری است.
  • میز و صندلی را اندازه‌ی بچه تنظیم کنید و هر بیست دقیقه یک استراحت کوتاه برای چشم و دست بدهید.
  • با هم مسابقه بدهید. وقتی بچه ببیند بزرگ‌ترها هم تمرین می‌کنند، انگیزه‌اش بیشتر می‌شود.
  • اگر بچه هنوز تایپ بلد نیست ولی می‌خواهد برنامه‌نویسی را شروع کند، منتظر نمانید. دوره‌ی قدم اول الگوریتم و فلوچارت را بدون تایپ کردن یاد می‌دهد و می‌شود هم‌زمان تایپ را تمرین کرد.

از کجا شروع کنم؟ تمرین تایپ با بتل‌تایپ

بتل‌تایپ بخش آموزش تایپ Battle Code است و همه‌ی چیزهایی که در این مقاله گفتیم را به شکل تمرین و بازی درآورده است. چهار بخش اصلی دارد:

  • آموزش: ۳۴ گام از ردیف خانه تا کیبورد کامل. ۱۳ گام انگلیسی، ۱۳ گام فارسی با چیدمان استاندارد، ۶ گام حرفه‌ای انگلیسی (عددها، حروف بزرگ با Shift، علامت‌ها، علامت‌های برنامه‌نویسی، تایپ کد پایتون و سرعت و ریتم) و ۲ گام فارسی تکمیلی برای «آ ژ ئ» و نیم‌فاصله. هر گام تمرین و آزمون دارد؛ با دقت ۸۰ درصد گام بعدی باز می‌شود و با دقت و سرعت بیشتر ستاره‌ی دوم و سوم می‌گیرید. کیبورد و دست‌های روی صفحه نشان می‌دهند هر حرف را کدام انگشت باید بزند.
  • تمرین: تمرین روزانه، تمرین کلیدهایی که بیشتر اشتباه می‌زنید، نقشه‌ی رنگی اشتباه‌ها روی کیبورد و نمودار پیشرفت سرعت.
  • مسابقه: مسابقه‌ی ۱۵، ۳۰ یا ۶۰ ثانیه‌ای به فارسی یا انگلیسی؛ با «حرف‌های من» فقط حرف‌هایی که یاد گرفته‌اید می‌آیند و با «همه‌ی حرف‌ها» رکوردتان در جدول برترین‌ها ثبت می‌شود. می‌توانید یک دوست را هم دعوت کنید تا روی همان متن با شما مسابقه بدهد.
  • برترین‌های تایپ: برای هر زبان و هر زمان مسابقه جدول جداگانه‌ای هست.

تمرین و مسابقه بدون ورود هم ممکن است، اما امتیاز (XP) و جایگاه در جدول فقط با حساب کاربری ثبت می‌شود. وقتی دستتان راه افتاد، تایپ را با کد واقعی ادامه دهید: دوره‌ی پایتون یا اگر به ساختن سایت علاقه دارید دوره‌ی وب. برای انتخاب مسیر هم مقاله‌ی برنامه‌نویسی برای کودکان و نوجوانان را ببینید.

سؤال‌های پرتکرار

تایپ ده‌انگشتی را از چند سالگی می‌شود شروع کرد؟

بیشتر بچه‌ها از حدود ۷ یا ۸ سالگی، وقتی حروف را خوب می‌شناسند و انگشت‌هایشان به کلیدها می‌رسد، می‌توانند شروع کنند. برای این سن جلسه‌های کوتاه ده‌دقیقه‌ای و تمرین‌های بازی‌وار بهترین نتیجه را می‌دهد.

اول تایپ فارسی را یاد بگیریم یا انگلیسی؟

فرق زیادی ندارد، چون جای انگشت‌ها و ردیف خانه در هر دو یکی است و فقط حروف روی کلیدها عوض می‌شود. اگر هدف برنامه‌نویسی است، شروع با انگلیسی منطقی است؛ اگر بیشتر فارسی می‌نویسید، می‌توانید با فارسی شروع کنید.

یادگیری تایپ ده‌انگشتی چقدر طول می‌کشد؟

با روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه تمرین منظم، بیشتر افراد در حدود یک تا دو ماه همه‌ی حروف را بدون نگاه کردن می‌زنند. بالا رفتن سرعت بعد از آن هم با تمرین ادامه پیدا می‌کند و پایانی ندارد.

آیا برنامه‌نویس حتماً باید خیلی سریع تایپ کند؟

نه. برنامه‌نویسی بیشتر فکر کردن است تا تایپ کردن. اما تایپ ده‌انگشتی باعث می‌شود تایپ کردن ذهن را مشغول نکند و علامت‌های کد با اشتباه کمتری زده شوند، و این در طول زمان تفاوت بزرگی می‌سازد.

نیم‌فاصله را در کیبورد فارسی چطور بزنم؟

در چیدمان استاندارد فارسی، نیم‌فاصله با نگه داشتن Shift و زدن کلید فاصله تایپ می‌شود. در کیبورد قدیمی فارسی ویندوز این کار با Ctrl و Shift و عدد ۲ انجام می‌شود.

همین حالا روی Battle Code تمرین کن

مقاله‌های دیگر

همه‌ی مقاله‌ها