بتل کد Battle Codeدارد باز می‌شود…

جلسه‌ی 22: ورود: توکن Logging In: Tokens

سرور هر درخواست را جدا می‌بیند و یادش نمی‌ماند چه کسی وارد شده. POST /login رمز را با check_password امتحان می‌کند و یک توکن (new_token()) می‌دهد، مثل دستبند کنسرت. توکن در یک dict یا جدول می‌ماند؛ مشتری آن را با headers={"Authorization": "Bearer ..."} می‌فرستد و سرور با request.token می‌خواندش. بدون توکن درست: 401.

در این جلسه یاد می‌گیری

درس

🔐 قانون طلایی این دوره: سرور امانت‌دار است. هر سروری که می‌سازی داده‌ی آدم‌ها را نگه می‌دارد: اسم، امتیاز، یادداشت، رمز. پس به هر چه از بیرون می‌آید شک کن، رمز را هیچ‌وقت خام نگه ندار و داده‌ی کسی را به دیگری نشان نده. فقط سرورهای خودت را امتحان کن. سرور این دوره ساختگی است و داخل همین صفحه کار می‌کند: هر بار که برنامه را اجرا می‌کنی از صفر ساخته می‌شود، پس هر چه می‌خواهی امتحان کن.

یادت هست؟ در جلسه‌ی ۲۱ موقع ثبت‌نام فقط hash_password(password) را نگه داشتیم و برای امتحان رمز check_password(password, stored) را به کار بردیم، نه ==. امروز همین check_password در اولین قدم ورود کار می‌کند.

from server import hash_password, check_password

users = {"Sara": hash_password("cat123")}
print(check_password("cat123", users["Sara"]))
print(check_password("cat999", users["Sara"]))

سرور فراموشکار است. هر درخواست HTTP تنها می‌آید؛ سرور یادش نیست درخواست قبلی را چه کسی فرستاد. فرستادن رمز با هر درخواست هم فکر بدی است: هر بار یک فرصت تازه برای لو رفتنش. راه‌حل مثل دستبند کنسرت است: یک بار دم در بلیت را نشان می‌دهی (اسم و رمز) و یک دستبند می‌گیری (توکن). از آن به بعد فقط دستبند را نشان می‌دهی. توکن یک متن تصادفی بلند است که حدس زدنش ممکن نیست. new_token() یکی می‌سازد. سرورهای واقعی secrets.token_hex(16) می‌نویسند؛ توکن‌های سرور ساختگی ما در هر اجرا به همان ترتیب می‌آیند تا جواب‌ها قابل بررسی باشند.

from server import new_token

t = new_token()
print(t)
print(len(t))
print(new_token() == t)

مسیر ورود. POST /login اسم و رمز می‌گیرد. اگر اسم نیست یا رمز غلط است، 401 (Unauthorized: «نمی‌دانم کی هستی») می‌دهد، با یک پیام برای هر دو حالت، تا کسی نفهمد کدام اسم‌ها حساب دارند. اگر درست بود، یک توکن تازه می‌سازد، در dict tokens کنار اسم کاربر می‌گذارد (tokens[token] = name) و {"token": token} را برمی‌گرداند.

from server import app, ask, request, hash_password, check_password, new_token

users = {"Sara": hash_password("cat123")}
tokens = {}

@app.post("/login")
def login():
    data = request.json
    if data["name"] not in users or not check_password(data["password"], users[data["name"]]):
        return {"error": "wrong name or password"}, 401
    token = new_token()
    tokens[token] = data["name"]
    return {"token": token}

ask("POST /login", {"name": "Sara", "password": "cat999"})
ask("POST /login", {"name": "Sara", "password": "cat123"})
print(tokens)

نشان دادن دستبند. مشتری توکن را در یک هدر (header) به اسم Authorization می‌فرستد، به شکل Bearer و یک فاصله و توکن: ask("GET /me", headers={"Authorization": "Bearer " + token}). در سرور، request.token همان توکن است (یا None اگر هدری نیامده). مسیر GET /me از روی توکن اسم کاربر را پیدا می‌کند؛ توکنی که در tokens نیست یعنی 401.

from server import app, ask, request, hash_password, check_password, new_token

users = {"Sara": hash_password("cat123")}
tokens = {}

@app.post("/login")
def login():
    data = request.json
    if data["name"] not in users or not check_password(data["password"], users[data["name"]]):
        return {"error": "wrong name or password"}, 401
    token = new_token()
    tokens[token] = data["name"]
    return {"token": token}

@app.get("/me")
def me():
    if request.token not in tokens:
        return {"error": "log in first"}, 401
    return {"name": tokens[request.token]}

r = ask("POST /login", {"name": "Sara", "password": "cat123"}, quiet=True)
token = r.json["token"]
ask("GET /me", headers={"Authorization": "Bearer " + token})
ask("GET /me")

توکن در جدول. dict با خاموش شدن سرور پاک می‌شود و همه باید دوباره وارد شوند. پس توکن‌ها را هم می‌شود در پایگاه داده گذاشت: جدول tokens با ستون‌های token و user_id. موقع ورود یک INSERT، و در GET /me یک SELECT ... WHERE token = ?. حواست باشد request.token ممکن است None باشد، پس همیشه در تاپل بفرستش: (request.token,).

from server import app, ask, request, abort, db, hash_password, check_password, new_token

db.script("""
CREATE TABLE users (id INTEGER PRIMARY KEY, name TEXT, hash TEXT);
CREATE TABLE tokens (token TEXT, user_id INTEGER);
""")
db.run("INSERT INTO users (name, hash) VALUES (?, ?)", ("Sara", hash_password("cat123")))

@app.post("/login")
def login():
    data = request.json
    user = db.one("SELECT * FROM users WHERE name = ?", (data["name"],))
    if user is None or not check_password(data["password"], user["hash"]):
        abort(401, "wrong name or password")
    token = new_token()
    db.run("INSERT INTO tokens (token, user_id) VALUES (?, ?)", (token, user["id"]))
    return {"token": token}

@app.get("/me")
def me():
    row = db.one("SELECT user_id FROM tokens WHERE token = ?", (request.token,))
    if row is None:
        abort(401, "log in first")
    return db.one("SELECT id, name FROM users WHERE id = ?", (row["user_id"],))

r = ask("POST /login", {"name": "Sara", "password": "cat123"}, quiet=True)
ask("GET /me", headers={"Authorization": "Bearer " + r.json["token"]})
db.show("SELECT user_id FROM tokens")

⚠️ اشتباه‌های رایج:
- "Bearer" + token بدون فاصله: سرور Bearerabc... می‌بیند و request.token می‌شود None.
- توکن در آدرس (/me?token=...): آدرس‌ها در تاریخچه‌ی مرورگر و لاگ سرور می‌مانند. توکن جایش در هدر است.
- صدا زدن new_token() در GET /me: هر بار توکنی تازه می‌دهد؛ باید توکن آمده را با توکن‌های ذخیره‌شده مقایسه کنی.
- دو پیام جدا برای «این اسم نیست» و «رمز غلط است»: این‌طوری هر کسی می‌فهمد چه اسم‌هایی حساب دارند.
- توکن را مثل رمز نگه دار: هر کس توکن تو را داشته باشد، برای سرور خودِ توست.

مثال‌های این جلسه

چالش‌ها

  1. Which One Is Safe? (آسان)
  2. Hand Out a Token (آسان)
  3. Show Your Wristband (متوسط)
  4. Where Is the Bearer? (متوسط)
  5. Tokens in a Table (سخت)
  6. Sign Up, Log In, Who Am I? (سخت)

بیشتر بخوان

← جلسه‌ی 21: ثبت‌نام: رمز را خام نگه ندار جلسه‌ی 23: چه کسی می‌پرسد؟ →