جلسهی 72: پروژه: ردپای دیجیتالِ من Project: My Digital Footprint
OSINT را فقط روی خودت انجام میدهی: یاد میگیری ردپای دیجیتال چیست، چه چیزهایی از تو عمومی است، و در چهار قدم یک «بازبینِ ردپا» میسازی که روی دادهی ساختگیِ پروفایلها، نشتِ اطلاعات را پیدا میکند.
در این جلسه یاد میگیری
- در پایان این جلسه میدانم OSINT چیست و چرا در این دوره فقط روی خودمان انجام میشود.
- در پایان این جلسه میتوانم فهرستِ چیزهایی را که از خودم عمومی است بنویسم و خطرناکها را علامت بزنم.
- در پایان این جلسه یک برنامه دارم که در دادهی ساختگیِ پروفایل، اطلاعاتِ حساس را پیدا میکند.
درس
⚠️ هشدار قانونی و اخلاقی: همهی تمرینهای این جلسه فقط روی دستگاهها، حسابها و دادههای خودت انجام میشود، یا روی دادهی ساختگیِ داخل کد. دست زدن به دستگاه، حساب یا شبکهی دیگران بدون اجازهی کتبی، حتی «برای امتحان»، در قانون جرایم رایانهای ایران (دسترسی غیرمجاز، مادهی ۱ به بعد) جرم است و مجازات دارد. اگر جایی ضعفی دیدی، آن را فقط به صاحبش یا به مسئولِ مربوط گزارش میکنی، نه به دیگران. تیم آبی یعنی دفاع از داراییِ خودت و کمک به دیگران برای دفاع از داراییِ خودشان.
OSINT (اطلاعاتِ منبعِ آزاد) یعنی جمع کردنِ چیزهایی که بهطورِ عمومی در دسترساند: پروفایلها، پستها، عکسها، نظرها. مهاجمها قبل از فیشینگ همین کار را میکنند تا پیامشان باورپذیر شود. تیمِ آبی هم همین کار را میکند، ولی فقط روی خودش، تا بداند مهاجم چه میبیند. در این دوره OSINT روی هیچکسِ دیگری انجام نمیشود، نه دوست، نه معلم، نه آدمِ معروف: جمع کردنِ اطلاعاتِ دیگران بدونِ رضایت، حتی از منابعِ عمومی، میتواند مزاحمت و نقضِ حریمِ خصوصی باشد و قانون آن را پیگرد میکند.
ردپای دیجیتالِ تو دو بخش دارد: چیزهایی که خودت گذاشتهای (پست، بیو، عکس) و چیزهایی که دیگران یا سیستمها از تو گذاشتهاند (تگ شدن در عکسِ دوستان، فهرستِ برندههای مسابقهی مدرسه). خودارزیابی یعنی با یک حسابِ خارجشده (یا مرورگرِ ناشناس) اسمِ خودت را جستوجو کنی و هر چه دیدی را در یک فهرست بنویسی.
چهار نوعِ اطلاعاتِ خطرناک در یک پروفایل: ۱) هویتی: نامِ کامل + تاریخِ تولد + شهر (برای بازیابیِ رمز و جعلِ هویت کافی است)؛ ۲) مکانی: اسمِ مدرسه، محله، برنامهی روزانه؛ ۳) ارتباطی: شمارهی تلفن و ایمیلِ اصلی؛ ۴) پاسخِ سؤالهای امنیتی: اسمِ حیوانِ خانگی، مدلِ اولین ماشین، اسمِ مادربزرگ. در برنامه، اینها را به شکلِ کلمههای کلیدی و الگوها پیدا میکنیم.
profile = {
"bio": "Sara, 16, Tehran. Student at Example High School. Love my cat Pishi!",
"posts": ["My birthday is 14 March!", "New phone, call me: 0912xxxxxxx"],
}
text = profile["bio"] + " " + " ".join(profile["posts"])
for word in ["birthday", "call me", "School", "cat"]:
if word in text:
print("found:", word)هر چیزی که پیدا کردی یک تصمیم دارد: حذف، خصوصی کردن، یا نگه داشتن با آگاهی. معیار: «اگر یک غریبه این را بداند چه میتواند بکند؟» تاریخِ تولد را از بیو بردار؛ اسمِ مدرسه را خصوصی کن؛ اسمِ گربه را نگه دار ولی هیچوقت آن را جوابِ سؤالِ امنیتی نگذار.
اشتباه رایج: «پروفایلم خصوصی است، پس چیزی عمومی نیست.» عکسِ پروفایل، نامِ کاربری، بیو و فهرستِ دنبالکنندهها در خیلی از سرویسها حتی برای حسابِ خصوصی هم دیده میشوند. همیشه از بیرون (خارجشده) نگاه کن، نه از داخل.
مثالهای این جلسه
چالشها
- Step 1: Who May I Audit? (آسان)
- Step 2: Gather the Text (آسان)
- Step 3: Find the Leaks (متوسط)
- Step 4: The Audit Report (سخت)
- Leak Finder (سخت)
- Public Score (متوسط)
بیشتر بخوان
← جلسهی 71: پروژه: دفترچهی حادثه جلسهی 73: ردپای دیجیتال ۲: تنظیماتِ حریمِ خصوصی →