بتل کد Battle Codeدارد باز می‌شود…

صحنه‌ی بازی

هر آموزش بازی‌سازی با همین کلمه‌ها شروع می‌شود: صحنه از چه ساخته شده، در هر ثانیه چند بار کشیده می‌شود و فایل‌هایش کجاست.

اسم پشت اسم

در انگلیسی وقتی دو اسم کنار هم می‌آیند، اولی کار صفت را می‌کند و دومی اسم اصلی است: game loop یعنی «حلقه‌ی بازی» و frame rate یعنی «نرخ فریم». پس از آخر به اول ترجمه کن. اسم اول معمولاً جمع نمی‌شود: a tile map، نه a tiles map.

هشت کلمه‌ی این درس

sprite (اِسپرایت): تصویر کوچک یک شخصیت یا شیء متحرک در بازی دوبعدی

sprite در انگلیسی یعنی «پری» یا «روح کوچک»، موجودی ریز که این‌طرف و آن‌طرف می‌پرد. در بازی‌سازی به هر تصویر کوچکی که روی صحنه جابه‌جا می‌شود sprite می‌گویند: سفینه‌ی بازیکن، سکه، گلوله، دشمن. پس‌زمینه معمولاً ثابت است و sprite‌ها روی آن حرکت می‌کنند. در Pygame Zero به sprite می‌گویند Actor.

Each enemy is a small sprite that moves down the screen.

هر دشمن یک اسپرایت کوچک است که به طرف پایین صفحه حرکت می‌کند.

frame (فرِیم): یک تصویر کامل از تصویرهای پشت‌سرهم بازی

frame در انگلیسی یعنی «قاب»، مثل قاب عکس. بازی در واقع فیلمی است که همان لحظه ساخته می‌شود: برنامه یک تصویر کامل از صحنه می‌کشد، بعد تصویر بعدی را، و همین‌طور تا آخر. به هر کدام از این تصویرها frame می‌گویند. در Pygame Zero تابع draw() هر بار یک frame می‌کشد. در انیمیشن sprite هم به هر تصویرِ یک حرکت (پای چپ جلو، پای راست جلو) frame می‌گویند.

The game draws a new frame about sixty times every second.

بازی تقریباً شصت بار در هر ثانیه یک فریم تازه می‌کشد.

frame rate (فرِیم رِیت): تعداد تصویرهایی که بازی در هر ثانیه می‌کشد

rate یعنی «نرخ» و frame rate یعنی در هر ثانیه چند frame کشیده می‌شود. واحدش FPS است، یعنی frames per second. شصت FPS یعنی صفحه هر ثانیه شصت بار از نو کشیده می‌شود و حرکت نرم دیده می‌شود؛ اگر به حدود بیست برسد، بازی تکه‌تکه و کند به نظر می‌آید. کد سنگین در حلقه‌ی بازی اولین چیزی است که frame rate را پایین می‌آورد.

The frame rate drops when there are too many enemies on screen.

وقتی دشمن‌های خیلی زیادی روی صفحه باشند، نرخ فریم پایین می‌افتد.

game loop (گِیم لوپ): حلقه‌ای که بازی را تا آخر پشت‌سرهم جلو می‌برد

هر بازی در دلش یک حلقه‌ی بی‌پایان دارد که تا بسته شدن بازی می‌چرخد. در هر دور سه کار می‌کند: ورودی بازیکن را می‌خواند، وضع بازی را جلو می‌برد (حرکت، برخورد، امتیاز) و صحنه را می‌کشد. به این حلقه game loop می‌گویند. در Pygame Zero این حلقه را خود کتابخانه می‌سازد و در هر دور update() و draw() تو را صدا می‌زند.

Keep slow code out of the game loop, or the game will stutter.

کد کند را از حلقه‌ی بازی بیرون نگه دار، وگرنه بازی تکه‌تکه می‌شود.

scene (سین): صحنه؛ یک بخش جدا از بازی

scene در انگلیسی یعنی «صحنه»، مثل صحنه‌ی تئاتر یا یک صحنه از فیلم. در بازی هر بخش جدا یک scene است: منوی اول، خود مرحله، صفحه‌ی پایان. هر scene چیزهای خودش را دارد و کد بازی تصمیم می‌گیرد الان کدام scene کشیده شود. در بازی‌های سه‌بعدی به همه‌ی چیزهایی که در یک دنیا هست (اشیاء، نور، دوربین) هم scene می‌گویند.

When the player wins, switch to the victory scene.

وقتی بازیکن برنده شد، به صحنه‌ی پیروزی برو.

asset (اَسِت): فایل آماده‌ی بازی مثل عکس، صدا، فونت و نقشه

asset در انگلیسی یعنی «دارایی»، چیز باارزشی که مال توست، مثل خانه یا پس‌انداز. در بازی‌سازی به همه‌ی فایل‌هایی که کد نیستند ولی بازی به آن‌ها نیاز دارد asset می‌گویند: عکس شخصیت‌ها، صداها، موسیقی، فونت‌ها و نقشه‌ی مرحله‌ها. بازی معمولاً اول asset‌ها را بار می‌کند و بعد شروع می‌شود؛ صفحه‌ی Loading همین لحظه است.

All game assets are in the images and sounds folders.

همه‌ی فایل‌های بازی در پوشه‌های images و sounds هستند.

tile (تایل): کاشی؛ مربع کوچک تکراری که زمین بازی را می‌سازد

tile در انگلیسی یعنی «کاشی»، همان کاشی‌های مربعی کف آشپزخانه. در بازی‌های دوبعدی زمین را از مربع‌های کوچک هم‌اندازه می‌سازند: یک tile چمن، یک tile آب، یک tile دیوار. با چند ده tile تکراری می‌شود یک دنیای بزرگ ساخت، بی‌آنکه برای هر مرحله یک عکس غول‌پیکر بکشی. اندازه‌ی رایج یک tile سی‌ودو در سی‌ودو پیکسل است.

Each tile is 32 pixels wide and 32 pixels tall.

هر کاشی ۳۲ پیکسل پهنا و ۳۲ پیکسل بلندی دارد.

tilemap (تایل‌مَپ): نقشه‌ای که می‌گوید هر خانه‌ی مرحله کدام کاشی است

map یعنی «نقشه» و tilemap نقشه‌ای از tile‌هاست: جدولی که می‌گوید در هر خانه‌ی زمین بازی کدام tile بنشیند. معمولاً آن را با یک فهرست از رشته‌ها یا عددها می‌نویسند؛ مثلاً # یعنی دیوار و c یعنی سکه. با عوض کردن همین جدول یک مرحله‌ی تازه می‌سازی، بدون آنکه یک خط از کد بازی را عوض کنی.

The level is stored as a tilemap in a simple text file.

مرحله به شکل یک نقشه‌ی کاشی در یک فایل متنی ساده ذخیره شده است.

یک آموزش بازی‌سازی

Every game has a game loop. Many times per second, the loop moves things and then draws a new frame. Most games try to keep a frame rate of 60 frames per second.

In this tutorial, the player is a sprite: a small image that moves around the scene. The ground is made of tiles, and a tilemap tells the game which tile goes where. Before you start, put all assets (images and sounds) in the right folders.

هر بازی یک حلقه‌ی بازی دارد. این حلقه در هر ثانیه بارها چیزها را جابه‌جا می‌کند و بعد یک فریم تازه می‌کشد. بیشتر بازی‌ها سعی می‌کنند نرخ فریم را روی ۶۰ فریم در ثانیه نگه دارند.

در این آموزش بازیکن یک اسپرایت است: تصویر کوچکی که در صحنه این‌طرف و آن‌طرف می‌رود. زمین از کاشی‌ها ساخته شده و یک نقشه‌ی کاشی به بازی می‌گوید هر کاشی کجا برود. پیش از شروع، همه‌ی فایل‌های بازی (عکس‌ها و صداها) را در پوشه‌های درست بگذار.