بتل کد Battle Codeدارد باز می‌شود…

جلسه‌ی 20: جشنواره‌ی بازی Game Festival

روز جشنواره است! بازی‌ات را در یک دقیقه معرفی می‌کنی، بازی بقیه را بازی می‌کنی و رأی می‌دهی، و بازی‌ات را یک فایل HTML می‌کنی که روی هر گوشی باز می‌شود و می‌توانی برای همه بفرستی.

در این جلسه یاد می‌گیری

درس

تبریک! از یک بوم خالی شروع کردی و حالا یک بازی واقعی داری که مال خودت است. امروز جشنواره است: بازی‌ها را به هم نشان می‌دهیم، بازی هم را بازی می‌کنیم و به هم جایزه می‌دهیم. لازم نیست بازی‌ات بی‌نقص باشد؛ هر بازی‌سازی در دنیا هنوز فهرستی از چیزهایی دارد که «اگر وقت شد» اضافه می‌کرد.

ده دقیقه‌ی اول برای دست کشیدن آخر است، نه چیز تازه! یک چیز بزرگ را الان شروع نکن. فقط این‌ها را چک کن: اسم بازی روی صفحه‌ی شروع هست؟ بازیکن می‌فهمد چطور بازی کند؟ (یک خط مثل «Tap to start» یا «Use the buttons to move» کافی است.) اسم سازنده (فقط اسم کوچکت) را هم می‌توانی بنویسی: «Made by Sara».

<script>
  const ctx = salam.canvas(360, 480);

  ctx.drawImage(salam.image("space"), 0, 0, 360, 480);
  ctx.drawImage(salam.image("rocket"), 150, 150, 60, 60);
  ctx.fillStyle = "white";
  ctx.font = "34px sans-serif";
  ctx.fillText("Space Dodge", 85, 280);
  ctx.font = "18px sans-serif";
  ctx.fillText("Use the buttons to move", 85, 330);
  ctx.fillText("Tap to start", 130, 360);
  ctx.font = "14px sans-serif";
  ctx.fillText("Made by Sara", 140, 460);
</script>

یک فایل برای همه‌جا. در پروژه‌ات برگه‌ی «۳. اجرا» را باز کن و «خروجی بگیر (فایل HTML)» را بزن. یک فایل .html دانلود می‌شود که همه چیز داخلش است: کد تو، کتابخانه‌ی salam، عکس‌های گالری و صداها. این فایل بدون اینترنت و بدون سایت ما روی هر کامپیوتر و گوشی باز می‌شود. می‌توانی آن را در پیام‌رسان برای خانواده بفرستی؛ روی گوشی بازش کنند و بازی کنند. رکورد هم روی همان گوشی می‌ماند.

فرستادن برای دیگران. فایل HTML بازی‌ات را می‌توانی برای دوست‌ها و خانواده بفرستی تا روی گوشی خودشان بازی کنند. اگر کسی بخواهد چیزی به بازی‌ات اضافه کند، کافی است فایل را باز کند و کدش را بخواند؛ همه چیز داخلش هست. قبل از فرستادن، یک قانون مهم: در بازی هیچ اطلاعات شخصی نگذار؛ نه اسم کامل، نه شماره‌ی تلفن، نه آدرس، نه اسم مدرسه. اسم کوچک کافی است.

ارائه‌ی یک‌دقیقه‌ای. هر نفر یک دقیقه وقت دارد. این پنج جمله را آماده کن:
۱. اسم بازی: «اسم بازی من ... است.»
۲. ایده در یک جمله: «یک ... که ... و باید از ... دوری کند.»
۳. چطور بازی می‌شود: «با دکمه‌ها ... و با لمس ...»
۴. چیزی که بیشتر از همه به آن افتخار می‌کنی: «لرزش موقع ضربه را خودم ساختم!»
۵. یک چیز سخت و اینکه چطور حلش کردی.
بعد یک بار، جلوی همه، کمی بازی کن. یک بار با ساعت تمرین کن؛ یک دقیقه زودتر از آنچه فکر می‌کنی تمام می‌شود!

بازی کردن بازی‌های هم. بازی‌ها روی میزها باز می‌مانند و همه می‌چرخند. کنار هر بازی، یک یادداشت کوتاه بگذار: یک چیزی که دوست داشتم و یک پیشنهاد («کاش یک مرحله‌ی دو داشت»). مهربان و دقیق باش. «بد بود» به هیچ‌کس کمک نمی‌کند؛ «قهرمان روی گوشی کمی کند بود» کمک می‌کند.

رأی‌گیری. سه جایزه داریم: خلاق‌ترین (ایده‌ای که هیچ‌کس فکرش را نکرده بود)، سخت‌ترین (بازی‌ای که هیچ‌کس نتوانست زیاد دوام بیاورد) و بامزه‌ترین (بازی‌ای که همه را خنداند). هر نفر در هر دسته به یک بازی رأی می‌دهد، ولی نه به بازی خودش! آخر سر برای همه دست می‌زنیم؛ هر کسی که امروز یک بازی کامل دارد، برنده است.

بعد از جشنواره چه؟ بازی‌ات تمام نشده، فقط نسخه‌ی اولش آماده است. می‌توانی پیشنهادهای بچه‌ها و فهرست «اگر وقت شد» را یکی‌یکی اضافه کنی و یک فایل تازه بفرستی. می‌توانی از فایل یک هم‌کلاسی ایده بگیری، یا یکی از الگوهای دیگر استودیو را امتحان کنی. و اگر دوره‌ی «بازی‌سازی با پایتون» را هم بخوانی، می‌بینی همین بازی‌ها با Pygame Zero چه شکلی‌اند. هر بازی‌ساز بزرگی با یک بازی کوچک شروع کرده؛ تو هم شروع کرده‌ای!

مثال‌های این جلسه

بیشتر بخوان

← جلسه‌ی 19: بازی من ۲