بتل کد Battle Codeدارد باز می‌شود…

برنامه از کجا شروع می‌شود

وقتی برنامه را در ترمینال اجرا می‌کنی، پیش از اولین خط کد و بعد از آخرینش چیزهایی اتفاق می‌افتد. این هشت کلمه درباره‌ی همین شروع و پایان‌اند.

If در راهنماها

راهنماها حالت‌های مختلف را با if می‌گویند: If you do not give a file name, it reads from standard input. بعد از if زمان حال ساده می‌آید، نه will: If you give a name، نه If you will give a name. نتیجه هم معمولاً حال ساده است: it reads.

هشت کلمه‌ی این درس

namespace (نِیم‌اِسپِیس): فضای نام؛ محدوده‌ای که اسم‌ها در آن یکتا هستند

name یعنی «اسم» و space یعنی «فضا». namespace جایی است که اسم‌ها در آن به چیزها وصل می‌شوند، و دو namespace می‌توانند اسم یکسان داشته باشند بی‌آن‌که با هم قاطی شوند؛ مثل دو کلاس در یک مدرسه که هر کدام یک «علی» دارند. در پایتون هر ماژول namespace خودش را دارد: math.floor و numpy.floor دو چیز جدا هستند.

Each module has its own namespace, so the names do not clash.

هر ماژول فضای نام خودش را دارد، پس اسم‌ها با هم تداخل نمی‌کنند.

entry point (اِنتری پوینت): نقطه‌ی شروع اجرای برنامه

entry یعنی «ورود» و point یعنی «نقطه»، مثل در ورودی یک ساختمان. entry point جایی از برنامه است که اجرا از آن شروع می‌شود: فایلی که اول اجرا می‌شود یا تابعی که اول صدا زده می‌شود. در پروژه‌ی بزرگی با ده‌ها فایل، اولین سؤال این است که entry point کجاست. در package.json فیلد main آن را نشان می‌دهد.

The entry point of the app is main.py.

نقطه‌ی شروع این اپ فایل main.py است.

main function (مِین فانکشِن): تابع اصلی که اجرای برنامه از آن شروع می‌شود

main یعنی «اصلی». در زبان‌هایی مثل C، Java و Go برنامه همیشه از تابعی به اسم main شروع می‌شود. پایتون چنین قانونی ندارد و فایل را از بالا اجرا می‌کند، ولی رسم خوب این است که کار اصلی را در تابع main بگذاری و پایین فایل با if __name__ == "__main__" صدایش بزنی؛ این‌طوری اگر فایل import شود، خودبه‌خود اجرا نمی‌شود.

Put your startup code in a main function and call it at the bottom.

کد شروع برنامه را در یک تابع main بگذار و پایین فایل صدایش بزن.

command-line argument (کِمَند لاین آرگیومِنت): ورودی‌ای که موقع اجرای برنامه در ترمینال، بعد از اسمش می‌نویسی

command line یعنی «خط فرمان» و argument یعنی «ورودی». command-line argument کلمه‌ای است که موقع اجرای برنامه در ترمینال، بعد از اسم آن می‌نویسی تا رفتارش را تنظیم کنی، مثل اسم فایلی که باید باز کند. در پایتون با sys.argv یا ماژول argparse و در Node با process.argv به آن‌ها می‌رسی.

The script reads the file name from the first command-line argument.

اسکریپت اسم فایل را از اولین ورودی خط فرمان می‌خواند.

standard input (اِستَندِرد این‌پوت): ورودی استاندارد؛ کانالی که برنامه از آن ورودی می‌خواند

standard input، کوتاهش stdin، کانالی است که برنامه به‌طور پیش‌فرض ورودی را از آن می‌خواند. معمولاً همان کیبورد در ترمینال است، ولی می‌شود یک فایل یا خروجی برنامه‌ی دیگری را با ‎<‎ یا | به آن وصل کرد. input() پایتون از stdin می‌خواند؛ سایت‌های داوری کد هم ورودی آزمون را از همین راه می‌دهند.

The program reads numbers from standard input, one per line.

برنامه عددها را از ورودی استاندارد می‌خواند، هر خط یک عدد.

standard output (اِستَندِرد اوت‌پوت): خروجی استاندارد؛ جایی که برنامه نتیجه را می‌نویسد

standard output، کوتاهش stdout، کانالی است که برنامه به‌طور پیش‌فرض نتیجه‌اش را در آن می‌نویسد؛ معمولاً همان صفحه‌ی ترمینال. print در پایتون و console.log در Node به stdout می‌نویسند. می‌شود آن را به یک فایل فرستاد یا با | به برنامه‌ی دیگری داد. پیام‌های خطا جدا، در standard error یا stderr، می‌روند.

The script writes the report to standard output, so you can save it to a file.

اسکریپت گزارش را در خروجی استاندارد می‌نویسد، پس می‌توانی آن را در فایل ذخیره کنی.

exit code (اِگزیت کُد): عددی که برنامه موقع تمام شدن برمی‌گرداند

exit یعنی «خروج». exit code عددی است که هر برنامه موقع تمام شدن به سیستم‌عامل پس می‌دهد تا بگوید کارش چطور تمام شد: 0 یعنی موفق، و هر عدد دیگری یعنی جایی از کار ایراد داشت. ابزارهای CI و اسکریپت‌های ترمینال از روی همین عدد تصمیم می‌گیرند ادامه بدهند یا بایستند.

The tests failed, so the command finished with exit code 1.

تست‌ها رد شدند، پس دستور با کد خروج ۱ تمام شد.

shebang (شِبَنگ): خط اول اسکریپت با ‎#!‎ که می‌گوید با چه برنامه‌ای اجرا شود

shebang از اسم دو علامت اول خط می‌آید: hash یا sharp (#) و bang (!). این خط اول یک اسکریپت در لینوکس و مک است که با ‎#!‎ شروع می‌شود و می‌گوید فایل را با کدام مفسر اجرا کن. این‌طوری به‌جای python3 hello.py فقط می‌نویسی ‎./hello.py.

Add a shebang line so you can run the script directly.

یک خط shebang اضافه کن تا بتوانی اسکریپت را مستقیم اجرا کنی.

راهنمای یک ابزار خط فرمان

Usage

python count.py words.txt

The entry point is count.py. Its main function reads the file name from the first command-line argument. If you do not give a file name, it reads from standard input, so you can also write:

cat words.txt | python count.py

The result goes to standard output. Errors go to stderr, and then the program ends with exit code 1. On Linux and macOS, the shebang line lets you run ./count.py directly.

طرز استفاده

python count.py words.txt

نقطه‌ی شروع برنامه فایل count.py است. تابع main آن اسم فایل را از اولین ورودی خط فرمان می‌خواند. اگر اسم فایل ندهی، از ورودی استاندارد می‌خواند، پس می‌توانی این را هم بنویسی:

cat words.txt | python count.py

نتیجه به خروجی استاندارد می‌رود. خطاها به stderr می‌روند و بعد برنامه با کد خروج ۱ تمام می‌شود. در لینوکس و مک، خط shebang اجازه می‌دهد ‎./count.py را مستقیم اجرا کنی.